احساس میکنم چراغهارا خاموش می کنند به طوری که نه دستهایشان معلوم است نه چاقو هایی که
برای نفوذ به آرامش من با خود آورده اند را میبینم ولی تیزی نوک آن در تماس با سطح قفسه
سینه ام را به راحتی حس می کنم ، بدون آنکه بتوانم از خود دفاع کنم -یا بعضی اوقات احساس
میبکنم که اصلا نمیخواهم - آنرا آرام آرام به داخل سینه ام فرو می کنند آنقدر آرام که حرکت آنرا
حس نمی کنم فقط می دانم که هر لحظه دستانم بیشتر می لرزند و فریادی که مدتهاست منتظر
کشیده شدن سخت تر و سخت تر خفه می شود و همان جا حبس می شود .دردی که فریاد با کوبیدن
خود به در و دیوار ششهایم باعث آن میشود بسیار وحشیانه تر و دردناکتر از دردیست که ان چاقو
باعث آن شده انگار تمام وجودم از داخل عایق بندی شده و هرآنچه به داخل آن می رود به این
آسانیها از آن بیرون نمی آید، دردها به نظرم بسیار آشنایند انگار تا به حال هزاران بار آنهارا
تجربه کرده ام هربار راه چاره ای برای مبارزه را برای خود آماده کرده ام ولی بار بعدی به نوع
تازه ای وارد جنگ می شوند که حتی نقطه شروع جنگ برایم نا مشخص است . در هنگام فرو
رفتن چاقو تنها چیزی که احساس می کنم لرزشی است در دستانم و انفجار بمبهایی درون سینه ام و
بمبارانی از پچ پچ ها و رفت و آمد نگاه های مردم که هریک انگار انتظار انتقام از من را می
کشند.سرانجام یا ناگهان یا شاید هم مانند همیشه فراموشی تمام وجودم را در خود غرق می کند ،
آرام در تاریکی فرو می روم و ظروف شکسته در خانه ی خالی درونم چیزهایی را به یادم می
آورند که دلایلاشان را پیدا نمی کنم ، شاید اگر پیدا می شد دیگر برایم اتفاق نمی افتاد سکوتی
سراسر خلاء وجودم را پر می کند حس غریبی که بارها آنرا تجربه کرده ام و هربار برایم حسی
نو است.انگار در آن هیاهو خود را گم کرده ام و انگار همه ی کارهارا منی جز من حال انجام داده
در جستجوی حقیقت بیشتر و بیشتر غرق می شوم به دنبال حقیقتی که خود غرق رویایی دیگر است .هیچ
آرامش بخشی را باور نمی کنم یا اصلا وجود ندارد که باور کنم ولی می دانم نیاز به محبت کسی
دارم نیاز به آغوش گرمی تا مرا از این همه جنجال برهاند از این همه فشار و فریاد حبس شده از
این عصبانیت فراموش شده
.
.
.