حرکت میکنم در لابه لای تاریکی و باد در جاده ای که به نظر بی انتها می آید و
شاید هم انتهایی هست ولی تا جایی که چشمان من میبینند جاده ادامه دارد و اینکه آیا
انتهایی دارد یا نه، مانند موریانه ای به جان سلولهای چوبی مغزم افتاده است،ولی من
آنهارا سمپاشی کرده ام و موریانه ها نمی توانند زیاد دوام آورند، آری اینگونه به
نظر میرسد،فقط به نظر می رسد
مهم اینست که در دنیایی که چشمانم برایم ساخته اند جاده همچنان ادامه دارد و فعلا
انتهایی برای آن در نظر گرفته نشده و شاید نشود
موهایم در آواز بادی که از پنجره به داخلشان نفوذ کرده به رقص در آمده اند،رقصی
سرد که حسی در آن یافت نمی شود ، با این حال به من حس خوبی می دهد،
حس حرکت
چشمانم خیره به امتداد بی پایان مسیر است در حالی که همیشه چیزهایی هستند که
می خواهند گذشته را به یاد آورند،و مسیری که پشته سر گذاشته ای همیشه از آیینه
بغل که روی آن تاکید شده
"اجسامی که در آیینه می بینید نزدیکتر از آن چیزی هستند که به نظر می آیند"
دیده می شوند
سعی می کنم نه به انتهای مسیر و نه به اجسام داخل آیینه که نزدیکترند از آنچه به
نظر می آید نگاه کنم و نگاهم را به سوی حاشیه جاده و مناظر پشت آن که همین حالا
در حال گذر از کنار پنجره می باشند می چرخانم
سعی بر این دارم که تمام احساساتی که به من منتقل می کنند را با تمرکز کامل
دریافت کنم ، چه کار سختیست ولی ممکن
گاهی اوقات آنفدر محو تماشای این مناظر میشوم که نفوذ تاریکی به فضاهای خالی
میان جهانم را به کلی از یاد می برم ، گاهی حس می کنم این جاده بی انتها نما ، یک
میدان بزرگ است که به دور خود چرخیده،این احساس به شدت عذابم می دهد و مرا
وادار به تغییر نگاهم به اطراف می کند
در چیزهایی که میبینم با وجود شباهت به قبلی ها تغییراتی ایجاد می کنم،به آنها
عمیق تر فکر میکنم،چیزهای جدیدی که گاهی دیده های قبلیم را نقض می کنند و گاه
در تایید آنها به وجود می آیند
هنوز نتوانسته ام این ذهن آشفته را از موریانه ها و آفت ها خالی کنم و دست اندازهای
جاده توجه مرا به آیینه که هنوز با من در حرکت است و نقاط انتهای جاده جلب می کند
و ناخودآگاه نگاهم را از حال به آینده و گذشته این جاده می چرخاند
و فقط می دانم که با وجود سکون هنوز در حرکتم
.
.
.